ตั้งแต่แม่นุ้ยท้องนะโมมาจนถึงปัจจุบันนะโมมีอายุได้ 24 สัปดาห์แล้ว ทั้งแม่และผมยังไม่มีโอกาสกลับบ้านที่พะเยาอีกเลย พ่อชิดบอกผมว่าระยะทางมันไกลกลัวแม่และผมเหนื่อย เดี๋ยวพ่อจะมารับกลับตอนโรงเรียนปิดเทอม ตั้งแต่นั้นมาผมก็ตั้งหน้าตั้งตารอวันนั้น จนตอนนี้ถ้าจะนับก็เหลืออีกไม่กี่สัปดาห์แล้ว ผมจะได้กลับไปพะเยาที่นั่นมีหลายสิ่งรอผมอยู่ หนึ่งในนั้นคือข้าวโพด อะอะอย่าเข้าใจผิดคิดว่าโมเห็นแก่กินนะ ..ข้าวโพด..เป็นชื่อปลาหมอสีที่พ่อชิดเลี้ยงไว้ตั้งนาน..แล้วเลี้ยงก่อนที่จะมีนะโมเสียอีก ทำไมโมถึงรู้นะหรือก็แม่เล่าให้ฟังไง ตอนแรกพ่อก็เลี้ยงไว้หลายตัวเหมือนกันสีสวยๆทั้งนั้น แต่สุดท้ายก็เสียชีวิตกันหมดปัจจุบันก็ยังไม่ทราบสาเหตุการตาย แต่ยังดีที่ข้าวโพดรอดมาได้พอนะโมคลอดก็คงได้เห็นตัวจริงของมันเป็นแน่ ทุกวันนี้ข้าวโพดอยู่เฝ้าบ้านให้ยายด้วยความซื่อสัตย์ถึงแม้จะไม่มีเพื่อนเพราะกว่าทุกคนจะกลับบ้านก็เย็นมากแล้ว มันเลยเหงาแต่พอเห็นคนมาหาเท่านั้นมันจะลุกลี้ลุกลนยิ่งกว่าปลากระดี่ได้น้ำเสียอีก อาหารที่มันชอบคือสาหร่ายเขียวชนิดเม็ด(แข็งมากๆ)หรือเปล่าเพราะเห็นมันกินจนตัวเขียวตามสาหร่ายไปแล้ว(จริงๆมันต้องกินเพราะความอยู่รอดมากกว่า) อาหารโปรดของข้าวโพดคือกุ้งมันจะกินจนพุงกางกินจนหมดแม้ตัวสุดท้าย แต่น่าสงสารที่นานๆข้าวโพดจะได้กินกุ้งกับเค้าสักครั้งถ้าพ่อมีเวลา แต่รอก่อนนะข้าวโพดนะโมสัญญาว่าถ้ากลับบ้านเมื่อไหร่ นะโมจะอยู่เป็นเพื่อนช่วยเฝ้าบ้านให้อีกคน รอนะโมก่อนนา…..

24 สัปดาห์, ปลาหมอสี, สัตว์เลี้ยง, อยากกลับบ้าน, อายุครรภ์