บันทึกน้องนะโม

เคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า “ค่าของคนอยู่ที่ผลของงาน” หากพินิจพิจารณาก็อาจเป็นความจริงอยู่บ้าง ถ้าตั้งคำถามต่อว่า คนธรรมดาคนนึงตั้งใจทำงานสักอย่างด้วยความมุ่งมั่นพยายามอย่างที่สุด แต่ผลที่ได้ไม่เป็นดังมุ่งหวังและมาดมั่น คนผู้นั้นไม่มีค่าเลยล่ะหรือ หากเพียงเขาทำงานไม่บังเกิดผล

วันนี้เจอเหตุการณ์ให้ได้คิด เริ่มจากเช้าวันเสาร์ที่ธรรมดาของใครหลายคน แต่เป็นอีกเช้าวันเสาร์ที่ไม่ธรรมดาสำหรับบางคน พ่อชิทท์พยายามงัวเงียตื่นนอนด้วยกลัวไปทำงานไม่ทัน คืนที่ผ่านมาน้องนะโมขุดพ่อชิทท์กะแม่นุ้ยขึ้นมาเล่นด้วยกลางดึกเสียด้วยซิ วันอื่นอาจสายบ้างแต่ต้องไม่ใช่วันนี้ เพราะวันนี้เป็นวันสอบคัดเลือกนักเรียนระดับชั้น ม.1 ของศรีนครินทร์ พะเยา พ่อชิทท์ได้รับแต่งตั้งให้เป็นกรรมการคุมสอบจึงต้องไปโรงเรียนให้ทันก่อนเวลา 08.00 น. พ่อชิทท์มาถึงปากทางเข้าโรงเรียนเวลาประมาณ 07.40 น. ปรากฏว่ารถผู้ปกครองมาส่งบุตรหลานเพื่อสอบเข้าเป็นจำนวนมาก จนทำให้พ่อติดอยู่หน้าป้อมยามชั่วขณะ เกือบจะไม่ทันประชุมและรับทราบห้องในการคุมสอบเสียแล้ว (เพื่อความโปร่งใส ทางโรงเรียนไม่ได้แจ้งล่วงหน้าว่าใครคุมสอบห้องไหน)

เมื่อเสียงสัญญาณดังขึ้นพร้อมเสียงประกาศให้ทุกคนเริ่มทำข้อสอบได้ ความเงียบเริ่มมาเยือน ทุกคนต่างตั้งหน้าตั้งตาทำข้อสอบอย่างเคร่งเครียด ความสามารถทุกอย่างถูกขุดขึ้นมาใช้อย่างมุ่งมั่น ไม่เว้นแม้แต่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ทุกคนเคารพบูชา เด็ก ๆ บางคนพกเครื่องรางของขลังมาเพื่อเป็นกำลังใจ หลายคนยกมือขึ้นสาธุก่อนทำข้อสอบ พ่อแม่ผู้ปกครองนั่งรอลุ้นด้วยอาการกระสับกระส่ายกระวนกระวายใจจนต้องไปกราบไหว้บนบานพระราชานุเสารีย์สมเด็จย่าที่หน้าหอสมุดไอที เห็นมีความสุขเฉพาะน้องตัวเล็กที่ติดสอยห้อยตามมาด้วย ส่วนนึงวิ่งเล่นด้วยความสนุกสนาน หลายคนขึ้นขี่ไดโนเสาร์ตัวใหญ่ด้วยความตื่นเต้น เจ้าตัวเล็กเหล่านี้จะรู้มั้ยเนี่ยว่าวันนี้เขาทำอะไรกัน

ความเป็นจริงในตอนนี้คือ จะมีเด็กนักเรียนเพียงน้อยนิดเท่านั้นที่จะพบกับความสำเร็จ และอีกมากโขที่ต้องพบพาลความผิดหวังทั้งที่ตั้งใจและเพียรพยายามจนสุดความสามารถที่เด็กนักเรียนตัวเล็ก ๆ คนนึงจะกระทำได้ นั่นหมายความว่าเด็กนักเรียนส่วนใหญ่ที่มาสอบคัดเลือกในวันนี้ไม่มีค่าในเชิงผลงานที่ได้กล่าวอ้างกันหรือไม่ คำตอบคือไม่ใช่อย่างแน่นอน “ค่าของคน” ไม่ได้อยู่ที่ผลของงานเพียงอย่างเดียว หากแต่อยู่ที่การได้ลงมือกระทำอย่างที่สุดด้วยความมานะพยายามต่างหาก

วันนี้พ่อชิทท์คิดถึงน้องนะโมในแง่ของการแข่งขัน ความหวังของพ่อแม่ทุกคนล้วนแล้วแต่อยากให้บุตรหลานได้เรียนในสถานศึกษาที่ดีที่สุด เพียงเพื่อเจ้าจักได้รับโอกาสที่ดีกว่า และเร่งสั่งสมความรู้และประสบการณ์ นำพาความสำเร็จในชีวิต พ่อชิทท์กะแม่นุ้ยไม่ทราบว่าเมื่อน้องนะโมโตขึ้นจะเป็นเช่นไร หากถึงเวลาต้องสอบคัดเลือกเหมือนเด็กนักเรียนในวันนี้ น้องนะโมจะสอบได้หรือไม่ ตลอดมาและตลอดไป พ่อกับแม่ขอสัญญาว่าจะรักและดูแล พร้อมมอบโอกาสที่ดีที่สุดสำหรับลูกเสมอ พ่อชิทท์กะแม่นุ้ยรักน้องนะโมครับ

ปล. ขอแนะนำโรงเรียนหน่อยนะครับ
โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ พะเยา - - -> www.sw-phayao.ac.th/2007
SRINAGARINDRA THE PRINCESS MOTHER SCHOOL, PHAYAO เป็นโรงเรียนในโครงการพิเศษของกระทรวงศึกษาธิการระบบเรียนประจำ ได้รับรางวัลโรงเรียนรางวัลพระราชทาน 2 ครั้งในช่วงเวลาเพียง 9 ปี เปิดการเรียนการสอนตั้งแต่ชั้น ม.1 - ม.6 มีทั้งหลักสูตรภาษาอังกฤษ, ภาษาไทย และหลักสูตรความสามารถพิเศษด้านดนตรี (ความร่วมมือกับม.ศิลปากร จบม.6 สามารถเรียนต่อ ม.ศิลปากรได้ทันที)

ตอนนี้นะโมอยู่กับแม่นุ้ยที่โรงเรียนบ้านร่มเกล้า 2 อำเภอพบพระ จังหวัดตาก ซึ่งอยู่ห่างจากพ่อชิทท์ไกลโขอยู่ นาน ๆ พ่อชิทท์จะมีโอกาสมาหาผมและแม่ทีนึง ด้วยเพราะพ่อชิทท์อยู่ไกลถึงจังหวัดพะเยา ระยะทางห่างกันประมาณ 500 กว่ากิโลเมตร อีกทั้งพ่อชิทท์สอนอยู่ที่โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ พะเยา ซึ่งเป็นโรงเรียนระบบประจำ เลยทำให้ผมและแม่คิดถึงพ่อมาก แต่ไม่เป็นไรนะครับ ผมจะไม่ดื้อไม่ซนและจะดูแลแม่นุ้ยอย่างดีเลย