บันทึกน้องนะโม

คืนนี้พ่อชิทท์นอนไม่หลับ หลังจากป้อนนมน้องนะโมเสร็จก็เลยเปิดเพลงกล่อมเด็กให้ฟัง  โดยเพลงกล่อมเด็กที่เปิดหาใช่เพลงกล่อมเด็ก 4 ภาค หรือเพลงกล่อมเด็กพื้นบ้านไทยที่เรา ๆ คุ้นหูกันไม่  หากแต่เป็นเพลงบรรเลงและเพลงคลาสสิก  ซึ่งน้องนะโมคงจะคุ้นชินท่วงทำนองตั้งแต่อยู่ในครรภ์  โดยแม่นุ้ยมักเปิดให้ฟังเสมอ ๆ

เปิดเพลงบรรเลงเพื่อกล่อมน้องนะโมได้ไม่นานก็หลับสนิท  พ่อชิทท์ก็เลยขอแอบถ่ายน้องนะโมตอนนอนหลับซะเลย  ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้จะนอนหลับในท่านอนหงายได้  ทั้งที่ทุกครั้งตอนนอนหลับจะต้องนอนคว่ำ  แต่ก็ดีเหมือนกันครับ  เปลี่ยนบรรยากาศซะมั่ง อิ ๆ

เพลงบรรเลงที่น้องนะโมชอบฟังเป็นชีวิตจิตใจเลยก็คือ เพลงซิมโฟนี่หมายเลข 5 ของบีโธเฟ่น  และเพลงอื่น ๆ ของ Mozart  ไว้คราวต่อไปจะอัพให้ดาวน์โหลดไปลองฟังกันครับ  ทั้งในส่วนของการดาวน์โหลดเพลงคลาสสิก ดาวน์โหลดเพลงบรรเลง และดาวน์โหลดเพลงกล่อมเด็กอื่น ๆ เลยครับ

มิตรรักแฟนเพลงท่านใดมีความรู้และประสบการณ์เรื่อง “เพลงกล่อมเด็ก” ขอความกรุณาแนะนำด้วยครับ  เพื่อนำมาเป็นข้อมูลในการพัฒนาน้องนะโมต่อไปครับ

ปล.  เพลงกล่อมเด็กที่น้องนะโมได้ฟังบ่อยที่สุด ไม่ใช่เพลงบรรเลงหรือเพลงคลาสสิกนะครับ  เป็นทุกเพลงที่พ่อชิทท์คิดได้ในตอนที่อุ้มน้องนะโมต่างหาก  ถ้าน้องนะโมพูดได้จะต้องชมว่าเสียงพ่อชิทท์เพราะมากแน่ ๆ

ช่วงนี้น้องนะโมนอนหลับเป็นเวลาแล้ว โดยเฉพาะช่วงกลางคืน น้องนะโมหลับยาวเลย มีตื่นตอน 23.00 น./ 02.00 น. / 04.00 น. เวลาโดยประมาณ บวกลบ 1 ชั่วโมงครับ ก็ถือว่าลดภาระพ่อชิทท์มากโข ที่ต้องดูแลน้องนะโมเพียงลำพังในช่วงนี้ครับ กับเด็กคนอื่นเป็นไงพ่อไม่รู้ แต่มาสังเกตน้องนะโมตอนนอนแล้ว เห็นว่าเป็นเด็กนอนดิ้นอย่างร้ายกาจ ดังนั้นจึงจำต้องหาผ้าห่มมาพับและวางบังไว้ข้างเบาะนอน เพื่อป้องกันน้องนะโมนอนดิ้นตกเตียงนั่นเอง

เมื่อคืนที่ผ่านมามีเรื่องน่าตื่นเต้นมาก ๆ บังเอิญพ่อชิทท์เผลอหลับคาโน้ตบุ๊คที่ใช้นอนทำงานอยู่ข้างเตียง ตื่นมาอีกทีปรากฏว่าน้องนะโมมานอนอยู่ข้าง ๆ ได้ไงหว่า ทั้งที่ต้องนอนอยู่บนเบาะนอนซึ่งวางไว้บนเตียงอีกที่นึง พอหายจากอาการมึนง่วงก็รู้สึกตกใจขึ้นมาทันที เพราะเป็นไปไม่ได้ที่น้องนะโมจะลุกจากเตียงมานอนด้วย หากแต่เป็นเพราะน้องนะโมนอนดิ้นจนตกเตียงนั่นเอง

เฮ้อ…โล่งอกที่น้องนะโมไม่เป็นอะไรครับ น้องนะโมนอนดิ้นจนตกเตียงจริง ๆ แต่โชคดีที่มีผ้าห่มที่พับวางกันไว้ข้างเบาะช่วยไว้ คงจะดิ้นจนตกจากเตียงมาพร้อมกันอ่ะ คิดว่านะโมจะไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าตกเตียง เพราะไม่มีเสียงร้องใด ๆ นอกจากเสียงกรน 5 5 5 (เด็กไรว้าาาา กรนก็เป็น) พ่อชิทท์อุ้มน้องนะโมขึ้นไปนอนบนเตียงดังเดิม น้องนะโมยังไม่ตื่นเลย

เหตุการณ์คืนที่ผ่านมาสอนให้พ่อรู้ว่าไม่ควรประมาทไม่ว่ากรณีใด ๆ และไม่ควรประมาทด้วยเหตุที่คิดว่าป้องกันไว้แล้ว เดี๋ยววันพรุ่งนี้ต้องไปหาเตียงนอนสำหรับน้องนะโมโดยเฉพาะเสียแล้ว ต้องเลือกเอาที่มีลูกกรงถี่ ๆ ด้วย จะได้ไม่นอนดิ้นจนเกิดอุบัติเหตุอีก ต่อไปพ่อชิทท์จะดูแลน้องนะโมให้ใกล้ชิดกว่านี้ครับ “พ่อสัญญา”

เมื่อเวลาเริ่มเดินทางกับการเฝ้ารอคอยอีกหนึ่งชีวิตเพื่อจะมาเติมเต็มคำว่ากันและกัน ล่วงเลยผ่านไปไวเหมือนโกหก ถึงวันนี้น้องนะโมอายุได้ 13 วันแล้วครับ ตั้งแต่วันที่นะโมกลับมาถึงบ้าน ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป จากบ้านที่เงียบเหงาก็เริ่มคึกคักด้วยผู้คนที่แวะเวียนมาเยี่ยมน้องนะโมอย่างไม่ขาด เมื่อนะโมได้เวลานอน ทั่วทั้งบ้านก็ถูกขับกล่อมด้วยเสียงเพลงบางเบา ซึ่งพ่อชิทท์เชื่อว่าจะทำให้นะโมหลับสบายและมีพัฒนาการทางสมองที่ดี

อากาศที่บ้านของน้องนะโมในช่วงนี้เย็นจัด โดยเฉพาะตอนกลางดึกถึงรุ่งสาง อากาศก็จะยิ่งหนาวเหน็บเข้าถึงขั้วหัวใจ ทำให้น้องนะโมตื่นบ่อยในช่วงเวลากลางคืน ดีนะที่พ่อชิทท์ซื้อถุงนอนไว้ให้นะโมก่อนแล้ว จึงให้ให้นะโมนอนหลับสบายขึ้น และแม้นะโมจะตื่นบ่อยแต่ก็ไม่งอแง ร้องบ้างตอนตื่นนอน แต่พอได้รับการเปลี่ยนผ้าอ้อม และดูดนมอุ่น ๆ นะโมก็หยุดร้องทันทีครับ

วันนี้สะดือของนะโมแห้งสนิทและหลุดออกมาเรียบร้อยแล้ว อีกประมาณ 2-3 วัน ก็คงได้อวดสะดือจุ่น ๆ แล้วครับ ไว้นะโมจะให้พ่อชิทท์ถ่ายภาพเท่ ๆ มาอวดทุกคนเลย รวมถึงภาพนะโมตอนตื่นนอนซึ่งหาดูยากมากด้วย ดีไม่ดีหากพ่อมีฝีมือและความอดทนพอ อาจจะได้เห็นภาพนะโมตอนยิ้มด้วยนา