บันทึกน้องนะโม

ช่วงนี้น้องนะโมนอนหลับเป็นเวลาแล้ว โดยเฉพาะช่วงกลางคืน น้องนะโมหลับยาวเลย มีตื่นตอน 23.00 น./ 02.00 น. / 04.00 น. เวลาโดยประมาณ บวกลบ 1 ชั่วโมงครับ ก็ถือว่าลดภาระพ่อชิทท์มากโข ที่ต้องดูแลน้องนะโมเพียงลำพังในช่วงนี้ครับ กับเด็กคนอื่นเป็นไงพ่อไม่รู้ แต่มาสังเกตน้องนะโมตอนนอนแล้ว เห็นว่าเป็นเด็กนอนดิ้นอย่างร้ายกาจ ดังนั้นจึงจำต้องหาผ้าห่มมาพับและวางบังไว้ข้างเบาะนอน เพื่อป้องกันน้องนะโมนอนดิ้นตกเตียงนั่นเอง

เมื่อคืนที่ผ่านมามีเรื่องน่าตื่นเต้นมาก ๆ บังเอิญพ่อชิทท์เผลอหลับคาโน้ตบุ๊คที่ใช้นอนทำงานอยู่ข้างเตียง ตื่นมาอีกทีปรากฏว่าน้องนะโมมานอนอยู่ข้าง ๆ ได้ไงหว่า ทั้งที่ต้องนอนอยู่บนเบาะนอนซึ่งวางไว้บนเตียงอีกที่นึง พอหายจากอาการมึนง่วงก็รู้สึกตกใจขึ้นมาทันที เพราะเป็นไปไม่ได้ที่น้องนะโมจะลุกจากเตียงมานอนด้วย หากแต่เป็นเพราะน้องนะโมนอนดิ้นจนตกเตียงนั่นเอง

เฮ้อ…โล่งอกที่น้องนะโมไม่เป็นอะไรครับ น้องนะโมนอนดิ้นจนตกเตียงจริง ๆ แต่โชคดีที่มีผ้าห่มที่พับวางกันไว้ข้างเบาะช่วยไว้ คงจะดิ้นจนตกจากเตียงมาพร้อมกันอ่ะ คิดว่านะโมจะไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าตกเตียง เพราะไม่มีเสียงร้องใด ๆ นอกจากเสียงกรน 5 5 5 (เด็กไรว้าาาา กรนก็เป็น) พ่อชิทท์อุ้มน้องนะโมขึ้นไปนอนบนเตียงดังเดิม น้องนะโมยังไม่ตื่นเลย

เหตุการณ์คืนที่ผ่านมาสอนให้พ่อรู้ว่าไม่ควรประมาทไม่ว่ากรณีใด ๆ และไม่ควรประมาทด้วยเหตุที่คิดว่าป้องกันไว้แล้ว เดี๋ยววันพรุ่งนี้ต้องไปหาเตียงนอนสำหรับน้องนะโมโดยเฉพาะเสียแล้ว ต้องเลือกเอาที่มีลูกกรงถี่ ๆ ด้วย จะได้ไม่นอนดิ้นจนเกิดอุบัติเหตุอีก ต่อไปพ่อชิทท์จะดูแลน้องนะโมให้ใกล้ชิดกว่านี้ครับ “พ่อสัญญา”