บันทึกน้องนะโม

หลังจากที่ทราบกันแล้วว่าพ่อชิทนั้นอยู่ไกลกับนะโมมากๆ ทุกวันนะโมจึงอยู่กับแม่นุ้ย ได้ยินแต่เสียงหวานๆ มืออุ่นๆนิ่มๆและลูบเบาๆเวลาที่นะโมดิ้น จนคุ้นเคยและทุกครั้งที่ได้รับสัมผัสจากแม่นุ้ยนะโมก็จะตอบรับทันที ก็รู้แล้วนี่ว่าแม่อยากคุยกับนะโมแล้ว แต่มีวันหนึ่งจู่ๆก็มีเสียงแปลกประหลาดโผล่มา เรียกนะโมครับๆๆๆ โมตกใจมากเลย เสียงใครก็ไม่รู้เรื่องอะไรจะตอบ พอโมไม่ตอบเท่านั้น แทนที่จะเงียบไป กลับเป็นว่าต่อไปไม่เรียกเฉยๆยังมีมืออุ่นมากๆ (ร้อนนั้นแหละ) มาประกบตัวนะโมอีก โมงี้ตัวแข็งไม่กระดุกกระดิกเลย ได้แต่ร้องเรียกให้แม่มาช่วย โดยการดิ้นเบาๆเผื่อแม่จะรู้และมาลูบโมเบาๆเหมือนอย่างเคย แล้วก็เป็นจริงอย่างที่ขอสัมผัสที่คุ้นเคย เสียงหวานๆของแม่ก็แว่วมาบอกกับโมว่า “นะโมจ๋า ดิ้นหน่อยซิลูกพ่อมาหาหนูแล้วนะ” เท่านั้นแหละโมดีใจรีบดิ้นรับแม่ทันทีแล้วทุกครั้งที่โมดิ้นก็จะมีมือสองมือมาลูบเบาๆเสมอ จนโมคุ้นเคยและโมก็เริ่มเรียนรู้ว่าสัมผัสที่โมไม่คุ้นเคยนั้น ที่แท้ก็พ่อชิทของหนูนั้นเอง แต่กว่าจะรู้ก็ถึงเวลาที่พ่อต้องกลับเสียแล้ว ว้า…คิดถึงพ่อจัง