บันทึกน้องนะโม

ตั้งแต่แม่นุ้ยท้องนะโมมาจนถึงปัจจุบันนะโมมีอายุได้ 24 สัปดาห์แล้ว ทั้งแม่และผมยังไม่มีโอกาสกลับบ้านที่พะเยาอีกเลย พ่อชิทท์บอกผมว่าระยะทางมันไกลกลัวแม่และผมเหนื่อย เดี๋ยวพ่อจะมารับกลับตอนโรงเรียนปิดเทอม ตั้งแต่นั้นมาผมก็ตั้งหน้าตั้งตารอวันนั้น จนตอนนี้ถ้าจะนับก็เหลืออีกไม่กี่สัปดาห์แล้ว ผมจะได้กลับไปพะเยาที่นั่นมีหลายสิ่งรอผมอยู่ หนึ่งในนั้นคือข้าวโพด อะอะอย่าเข้าใจผิดคิดว่าโมเห็นแก่กินนะ ..ข้าวโพด..เป็นชื่อปลาหมอสีที่พ่อชิทท์เลี้ยงไว้ตั้งนาน..แล้วเลี้ยงก่อนที่จะมีนะโมเสียอีก ทำไมโมถึงรู้นะหรือก็แม่เล่าให้ฟังไง ตอนแรกพ่อก็เลี้ยงไว้หลายตัวเหมือนกันสีสวยๆทั้งนั้น แต่สุดท้ายก็เสียชีวิตกันหมดปัจจุบันก็ยังไม่ทราบสาเหตุการตาย แต่ยังดีที่ข้าวโพดรอดมาได้พอนะโมคลอดก็คงได้เห็นตัวจริงของมันเป็นแน่ ทุกวันนี้ข้าวโพดอยู่เฝ้าบ้านให้ยายด้วยความซื่อสัตย์ถึงแม้จะไม่มีเพื่อนเพราะกว่าทุกคนจะกลับบ้านก็เย็นมากแล้ว มันเลยเหงาแต่พอเห็นคนมาหาเท่านั้นมันจะลุกลี้ลุกลนยิ่งกว่าปลากระดี่ได้น้ำเสียอีก อาหารที่มันชอบคือสาหร่ายเขียวชนิดเม็ด(แข็งมากๆ)หรือเปล่าเพราะเห็นมันกินจนตัวเขียวตามสาหร่ายไปแล้ว(จริงๆมันต้องกินเพราะความอยู่รอดมากกว่า) อาหารโปรดของข้าวโพดคือกุ้งมันจะกินจนพุงกางกินจนหมดแม้ตัวสุดท้าย แต่น่าสงสารที่นานๆข้าวโพดจะได้กินกุ้งกับเค้าสักครั้งถ้าพ่อมีเวลา แต่รอก่อนนะข้าวโพดนะโมสัญญาว่าถ้ากลับบ้านเมื่อไหร่ นะโมจะอยู่เป็นเพื่อนช่วยเฝ้าบ้านให้อีกคน รอนะโมก่อนนา…..

หลังจากที่ทราบกันแล้วว่าพ่อชิทนั้นอยู่ไกลกับนะโมมากๆ ทุกวันนะโมจึงอยู่กับแม่นุ้ย ได้ยินแต่เสียงหวานๆ มืออุ่นๆนิ่มๆและลูบเบาๆเวลาที่นะโมดิ้น จนคุ้นเคยและทุกครั้งที่ได้รับสัมผัสจากแม่นุ้ยนะโมก็จะตอบรับทันที ก็รู้แล้วนี่ว่าแม่อยากคุยกับนะโมแล้ว แต่มีวันหนึ่งจู่ๆก็มีเสียงแปลกประหลาดโผล่มา เรียกนะโมครับๆๆๆ โมตกใจมากเลย เสียงใครก็ไม่รู้เรื่องอะไรจะตอบ พอโมไม่ตอบเท่านั้น แทนที่จะเงียบไป กลับเป็นว่าต่อไปไม่เรียกเฉยๆยังมีมืออุ่นมากๆ (ร้อนนั้นแหละ) มาประกบตัวนะโมอีก โมงี้ตัวแข็งไม่กระดุกกระดิกเลย ได้แต่ร้องเรียกให้แม่มาช่วย โดยการดิ้นเบาๆเผื่อแม่จะรู้และมาลูบโมเบาๆเหมือนอย่างเคย แล้วก็เป็นจริงอย่างที่ขอสัมผัสที่คุ้นเคย เสียงหวานๆของแม่ก็แว่วมาบอกกับโมว่า “นะโมจ๋า ดิ้นหน่อยซิลูกพ่อมาหาหนูแล้วนะ” เท่านั้นแหละโมดีใจรีบดิ้นรับแม่ทันทีแล้วทุกครั้งที่โมดิ้นก็จะมีมือสองมือมาลูบเบาๆเสมอ จนโมคุ้นเคยและโมก็เริ่มเรียนรู้ว่าสัมผัสที่โมไม่คุ้นเคยนั้น ที่แท้ก็พ่อชิทของหนูนั้นเอง แต่กว่าจะรู้ก็ถึงเวลาที่พ่อต้องกลับเสียแล้ว ว้า…คิดถึงพ่อจัง

ตอนนี้นะโมอยู่กับแม่นุ้ยที่โรงเรียนบ้านร่มเกล้า 2 อำเภอพบพระ จังหวัดตาก ซึ่งอยู่ห่างจากพ่อชิทท์ไกลโขอยู่ นาน ๆ พ่อชิทท์จะมีโอกาสมาหาผมและแม่ทีนึง ด้วยเพราะพ่อชิทท์อยู่ไกลถึงจังหวัดพะเยา ระยะทางห่างกันประมาณ 500 กว่ากิโลเมตร อีกทั้งพ่อชิทท์สอนอยู่ที่โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ พะเยา ซึ่งเป็นโรงเรียนระบบประจำ เลยทำให้ผมและแม่คิดถึงพ่อมาก แต่ไม่เป็นไรนะครับ ผมจะไม่ดื้อไม่ซนและจะดูแลแม่นุ้ยอย่างดีเลย