บันทึกน้องนะโม

วานนี้พ่อชิทท์ไปรับลูกสุนัขพันธุ์ Golden จากน้าเจมส์เพื่อนของพ่อ กะว่าจะนำมาเลี้ยงเพื่อเป็นเพื่อนเล่นของนะโม เมื่อได้มาแล้วก็ไม่รู้จะตั้งชื่อว่าไง คิด ๆ ให้ใกล้ ๆ กับนะโม ก็เลยให้ชื่อว่า “น้ำมนต์” ก็แล้วกันนะ

เจ้าน้ำมนต์ซนมาก ๆ อยู่ไม่นิ่ง ไม่ยอมให้ถ่ายภาพง่าย ๆ

อากาศตอนเช้าค่อนข้างเย็น เลยทำให้น้ำมนต์ไม่ค่อยร่าเริงเลย

พอมีคนมาเล่นด้วยก็จะครางหงิง ๆ ตลอดเวลา

สุดท้ายคงจะเหนื่อย ก็เลยนั่งแอคท่าให้กดชัตเตอร์แต่โดยดี

ลืมบอกไปเจ้าน้ำมนต์เนี่ยเป็นลูกสุนัขเพศผู้ น่ารักจริงๆเลยแฮะ รอนะโมก่อนนะ เดี๋ยวอีกไม่กี่วัน นะโมจะไปเล่นด้วย แต่ห้ามกัดนะโมนะ ไม่งั้นจะให้พ่อชิทท์เอาไปขายซะเลย (อิ อิ ล้อเล่นน่า…อย่าน้อยใจนะ “น้ำมนต์”)

ไม่นึกไม่ฝันว่าบ้านยายจะมีเรื่องให้ตื่นเต้นมากมาย พอนะโมเดินทางมาถึงแม่ก็ชี้ให้ดูอะไรบางอย่าง มันตัวโตมาก ตั้งแต่เป็นคนมานะโมยังไม่เคยเห็นปลาอะไรตัวโตแถมอ้วนอีกต่างหาก (มองแล้วนึกถึงปลาเผาคงอร่อยน่าดู อิ อิ) แล้วแม่ก็บอกว่า “นี่ไงนะโม ! ข้าวโพดที่แม่พูดถึง” พอแม่พานะโมเข้าไปดูใกล้ๆ เจ้าข้าวโพดก็ว่ายน้ำมาหาด้วย ท่าทางสง่างาม ปนกับความดีใจที่จะมีคนมาเล่นด้วย มันว่ายน้ำพร้อมกับส่ายหน้าไปมาดุ๊กดิ๊กๆ เสร็จจากทักทายข้าวโพดแม่ก็พาผมเดินมาหลังบ้านแล้วแม่ก็เรียก ปุ้ย ๆ ๆ พี่กลับมาแล้ว ไม่ทันขาดคำสุนัขพันธุ์ไทยหน้าตาซื่อบื่อตัวหนึ่งก็วิ่งเข้ามาหาพร้อมกับแกว่งหางดุ๊กดิ๊กๆ ใบหน้าของมันนั้นไม่ต้องบอกว่ามันจะดีใจสักแค่ไหน เพราะก่อนที่มันจะมาถึงตัวของแม่มันก็กระโดดกอดแข้งกอดขาแม่พร้อมกับเสียงครางดังหงิ๋งๆ ทักทายก่อนแล้ว เสียเวลาทักทายเจ้าปุ้ยไปครู่ใหญ่พอเดินกลับเข้าบ้านก็พบผู้คนมากมายที่มาเที่ยวหาแม่กะนะโมแต่เช้า ก็เค้ารู้ว่านะโมสุดหล่อจะมา เค้าก้รีบมาขอลายเซ็นกันนะซี้