บันทึกน้องนะโม

เมื่อวันจันทร์ ที่ 3 ธันวาคม 2550 โรงเรียนพ่อชิทท์ (ศรีนครินทร์ พะเยา) ได้จัดพิธีสวนสนามและถวายสัตย์ปฏิญาณ เพื่อแสดงความจงรักภักดีและแสดงถึงพลังความดี มีระเบียบวินัย และความสง่างามของคณะนักเรียน จึงทำให้พ่อต้องอยู่ร่วมงานด้วย กว่าพิธีจะเสร็จก็ดึกพอดี เห็นความมีระเบียบวินัยและการแต่งกายของพี่ ๆ นักเรียนในชุดราชพิธีแล้ว นะโมรู้สึกว่าเท่มาก ๆ เลยครับ นะโมชักอยากจะไปเรียนที่นี่แล้วซิ ถ้านะโมโตขึ้นจะตั้งใจเรียนนะครับ

กองสวนสนามนักเรียนศรีนครินทร์ พะเยา

พ่อชิทท์และพี่ ๆ นักเรียนหญิงในที่ปรึกษา ม.1 ภาษาอังกฤษ บางส่วน

พ่อชิทท์และพี่ ๆ นักเรียนชายในที่ปรึกษา ม.1 ภาษาอังกฤษ บางส่วน

มาอยู่บ้านได้ 13 วัน แม่กะนะโมก็ต้องกลับตากแล้ว คืนวันที่23 ต.ค. พ่อจึงพาไปกินหมูกะทะเป็นการเลี้ยงส่งให้ นานๆแม่กะนะโมจะได้มากินหมูกะทะกับเขาสักครั้งหนึ่งวันนี้จึงกินเสียพุงกาง พ่อเลือกตักแต่สิ่งที่แม่ชอบ (มากที่สุดเห็นจะเป็นปลาหมึก) มาให้ แต่สิ่งที่นะโมชอบคือผักก็ตั้งแต่แม่ท้องแม่ก็ชอบกินผักเป็นชีวิตจิตใจจนโดนพ่อแซวบ่อยๆว่า “ท้องต่อไปขอให้เป็นแบบนี้อีกนะ”ตอนแรกที่กินนะโมก็มีแรงดิ้นตุบ ตับอยู่ แต่พอแม่กินมากๆเข้าเบียดนะโมจนไม่มีที่จะดิ้นได้ เลยได้แต่นอนนิ่งด้วยความอิ่มแป้

นะโมลืมบอกไปว่าพ่อชิทท์เคยเรียนวิทยายุทธมาก่อน (เมื่อตอนเด็กๆพ่อติดหนังจีน) เลยทำให้บางคืนฝันไปว่ากำลังใช้กำลังภายในต่อสู้กับเหล่าอสูรร้าย แข้งขาจึงไม่อยู่กับร่องกับรอย บางทีอาจพลาดพลั้งมาโดนผู้บริสุทธิ์อย่างนะโมได้ พอมารดาเทพรู้ (ในเรื่องจูมงเค้ามีธิดาเทพแต่ของเราเป็นมารดาเทพแทน) จึงสกัดจุดอ่อนด้วยการเอาหมอนข้างมาแยกพรมแดนไม่ให้จอมยุทธมาทำร้ายนะโมได้ จอมยุทธจึงจ๋อยไปตามระเบียบเพราะข้ามหมอนข้างมาไม่ได้ ฮ่าๆ ๆ

ช่วงนี้เป็นช่วงระทึกของพี่นักเรียนทุกคน เพราะถึงเวลาต้องทดสอบความรู้วัดผลสัมฤทธิ์ปลายภาคเรียน พ่อชิทท์กะแม่นุ้ยจึงยุ่งซะไม่มี (มีพ่อแม่เป็นคุณครูก็งี้) โดยเฉพาะนะโมต้องอยู่เป็นเพื่อนแม่ทำงานดึกมาหลายคืน บางทีแม่นั่งทำงานนานๆแล้วนะโมอึดอัด จึงงอนแม่นิดหน่อยด้วยการกระตุกเท้าทิ่มท้องแม่ จริง ๆ นะโมก็รู้นะว่าแม่เค้าทำงานหาเงินไว้ให้นะโมน่ะแหละ แต่ด้วยความไร้เดียงสาบวกกับความซนนิดหน่อยเลยทำให้นะโมทำไปด้วยความไม่รู้ แต่นะโมว่าแม่เข้าใจนะ เพราะแม่ก็รู้ว่าการนั่งทำงานนาน ๆ ทำให้ปวดหลังมาก และนะโมก็โตขึ้นทุกวัน เวลาแม่จะทำอะไรก็รู้สึกอึดอัดและลำบากมากขึ้น บางวันแม่สอนพี่นักเรียนจนเท้างี้บวมเบ่ง แต่แม่ก็อดทนไม่บ่นสักคำ(สงสารแม่จัง) นี่ขนาดนะโมอายุแค่ 26 สัปดาห์นะนี่ อีกหน่อยแม่คงลำบากมากกว่านี้เยอะ ผลพวงของความเครียดจากการทำงานทำให้แม่เบื่ออาหาร ทานข้าวไม่อร่อยแต่แม่ก็ไม่เคยทิ้งนะโม ยังหาของที่มีประโยชน์ให้นะโมทานทุกวัน ทั้งยังดื่มนมวันละ 3 แก้ว นะโมรู้สึกว่าแม่รักนะโมมาก ต่อไปนะโมขอสัญญาว่าจะไม่ดื้อไม่ซนกับแม่อีกแล้วนะคร๊าบ แม่จ๋า…นะโมขอโทษ