นะโมลืมบอกไปว่าพ่อชิดเคยเรียนวิทยายุทธมาก่อน (เมื่อตอนเด็กๆพ่อติดหนังจีน) เลยทำให้บางคืนฝันไปว่ากำลังใช้กำลังภายในต่อสู้กับเหล่าอสูรร้าย แข้งขาจึงไม่อยู่กับร่องกับรอย บางทีอาจพลาดพลั้งมาโดนผู้บริสุทธิ์อย่างนะโมได้ พอมารดาเทพรู้ (ในเรื่องจูมงเค้ามีธิดาเทพแต่ของเราเป็นมารดาเทพแทน) จึงสกัดจุดอ่อนด้วยการเอาหมอนข้างมาแยกพรมแดนไม่ให้จอมยุทธมาทำร้ายนะโมได้ จอมยุทธจึงจ๋อยไปตามระเบียบเพราะข้ามหมอนข้างมาไม่ได้ ฮ่าๆ ๆ

ความฝัน, ละเมอ, แยกทาง

พอพ่อชิทรู้ว่านะโมไม่สบาย พ่อก็รีบเดินทางจากพะเยาด้วยระยะทางอันยาวไกลเพื่อจะมาดูอาการว่าแม่และนะโมเป็นยังไรบ้าง (นะโมพึ่งรู้นะว่าพ่อรักนะโมมากขนาดนี้) พอดีกับช่วงที่โรงเรียนของแม่นุ้ยปิดเทอม จึงทำให้นะโมได้กลับบ้านในทันที แต่การเดินทางไกลนี่ไม่สนุกอย่างที่คิดเลยแฮ่ะ มันโอนเอนโยกเยกอย่างไรไม่รู้ ก็นะโมเคยแต่อยู่นิ่งๆ เพราะแม่เค้าไม่เดินทางไกลตั้งแต่ท้องนะโม นะโมเลยไม่เคยนั่งรถไกลๆ เป็นห้าร้อยกว่าโลแบบนี้มาก่อน กว่าจะกลับถึงบ้านก็ปาเข้าไปสองทุ่มกว่าแล้ว แต่ที่นะโมปลื้มที่สุดก็พ่อชิดนี่แหละ พ่อขับรถไกลมากๆ แถมไม่หยุดพักเลย ตลอดระยะทางพ่อต้องคอยหลบหลุมและทางที่มันขรุขระเพื่อให้นะโมกระทบกระเทือนน้อยที่สุด พ่อนะโมน่ารักที่สุดเลย

กลับบ้าน, ตั้งครรภ์, ตั้งท้อง, ปิดเทอม, ระยะทาง, ไกล

ช่วงนี้แม่นุ้ยทำงานหนักมากจนไม่มีเวลาพักผ่อน ทำให้แม่เครียดกับงาน ส่งผลให้นะโมไม่สบายไปด้วย แม่จึงพานะโมไปหาหมอโดยด่วน รอบนี้นะโมโดนจับอัลตราชาวน์อีกรอบ ทำให้ได้โชว์เจี๊ยวอีกแล้ว พร้อมกับขนาดตัวที่โตขึ้น นะโมรู้จักกำมือแล้วนะครับ แต่เพราะไม่สบายจึงไม่ค่อยดิ้นเท่าไหร่ ได้แต่นอนขดตัว โดยสรุปคุณหมอบอกว่านะโมไม่เป็นอะไรมาก ยังซนได้หายห่วง แต่เดี๋ยวนะโมต้องกระซิบบอกแม่บ้างแล้วล่ะ ว่าอย่าทำงานมากจนลืมดูแลตัวเอง และนะโมก็จะได้มีสุขภาพสมบูรณ์แข็งแรงด้วยไงครับ

กำมือ, ลูกดิ้น, สมบูรณ์แข็งแรง, อัลตร้าซาวน์, ไม่สบาย